Lustro towarzyszyło mi od najmłodszych lat – jako najlepszy kontroler poprawności pozycji, ruchu – zajęcia taneczne, ruchowe. Z czasem lustro stawało się towarzyszem, możliwością popatrzenia samej sobie głęboko w oczy. Od narzędzia kontroli i dyscypliny po narzędzie, które pomaga w samoakceptacji i pogłębianiu relacji z samą sobą. 

Do luster wróciłam realizując dyplom. Część artystyczna na Mediacji Sztuki była realizacją w pracowni Fotografii Inscenizowanej (promotor: prof. Piotr Komorowski). Podczas procesu pracowałam z materią lustra. W rezultacie powstało kilkaset fotografii, które traktowałam jako zapis procesu, badania „performance jako źródło fotografii”. Lacan twierdzi, że ludzie przechodzą przez stadium lustra, w którym poznają siebie i swoje relacje z innymi, poprzez patrzenie na siebie w lustrze i przez ocenę innych. Tożsamość i podmiot jednostki rozwijają się w kontekście religijnym i społecznym. Autoportrety i autobiografie są pierwszymi przykładami tego zjawiska, w którym człowiek próbuje znaleźć podobieństwo między sobą a swoim stwórcą.

Aktualnie realizuje Lustracje w formie spotkania/warsztatu, czasem w większych grupach, czasem indywidualnie. Pracujemy najpierw poprzez ciało, otwarcie zmysłów a na końcu wykonuje portrety w lustrach.